Na de maaltijd

Het avondeten was weer uit de kunst. Lyda weet al gauw de weg te vinden in de supermarkt en fabriceert de heerlijkste spijzen. Ook al oefenen we min of meer regelmatig met ‘met stokjes eten’, het is toch wel prettig als je vork, lepel en mes in je binnenzak hebt gestopt. Op een bepaald moment willen de stokjes niet meer. Dan zit jij honger te lijden, terwijl disgenoten heerlijk en onbekommerd hun gang gaan. Een andere oefening is dat je op de grond zit aan lage tafeltjes. Die zijn niet gebouwd op Europese maten. Dus wordt de afstand tussen tafel en mezelf groter dan die voor de Koreaanse vrienden. Het betekent dat ik mijn eten (met stokjes uiteraard) ook nog eens over een langere afstand moet vervoeren, met daartussen schrikbarend schone vloer. De angst slaat je om het hart als je bedenkt dat jij straks zit te knoeien op de vloer. En bovendien nog geen hap binnen hebt gekregen. Echter, vrees niet: thuis hebben we van alles te eten. We vallen heus niet om van de honger. Bovendien trekken we ons er niets van aan dat alles uitermate pedis is. Wat zou daar nu weer achter zitten?

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s